യഥാർത്ഥ അധികാരം

അന്ന് സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന് മുകളിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കനത്തു കൂടി. പെട്ടെന്നായിരുന്നു കാറ്റ് വീശിയടിച്ചത്. തെരുവുകളിലൂടെ പൊടിപടലങ്ങൾ ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശി. അധികം വൈകാതെ കനത്ത മഴ തുടങ്ങി. ഓരോ നിമിഷം കഴിയുന്തോറും കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ വേഗതയും ശക്തിയും കൂടിവന്നു.

ഗ്രാമവാസികൾ ഭീതിയിലായി. കൂരകൾ വിറച്ചു, വാതിലുകൾ കാറ്റിലിടിച്ചു തകർന്നു. വഴിവാണിഭക്കാരും വഴിയാത്രക്കാരും അഭയത്തിനായി പരക്കം പാഞ്ഞു. ആകാശത്തിന്റെ ഈ ഭാവമാറ്റം എവിടെ ചെന്നു നിൽക്കുമെന്ന് ആർക്കും നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു.

എന്നാൽ മസ്ജിദിൽ, ബാബ പതിവുപോലെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ കോളിളക്കങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടുന്നതേയില്ല. കാറ്റ് അലറുകയും മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ബാബ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു. അദ്ദേഹം മസ്ജിദിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. ആ ഉഗ്രരൂപം പൂണ്ട കൊടുങ്കാറ്റിലേക്ക് അദ്ദേഹം ശാന്തമായി നോക്കി.

എന്നിട്ട്, അദൃശ്യമായ ഒന്നിനോടെന്നപോലെ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ അദ്ദേഹം കൽപ്പിച്ചു: "മതി. ശാന്തമാകൂ."

അരികിലുണ്ടായിരുന്നവർ ആ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായി കേട്ടു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ ആജ്ഞ കേട്ടതുപോലെ കാറ്റിന്റെ വേഗത കുറയാൻ തുടങ്ങി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു. അലറിവിളിച്ചിരുന്ന ആകാശം മെല്ലെ നിശബ്ദമായി.

അല്പസമയത്തിനകം കൊടുങ്കാറ്റ് പൂർണ്ണമായും അടങ്ങി. അതുവരെ ഭയന്ന് വിറച്ചു നിന്നിരുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ പരസ്പരം നിശബ്ദരായി നോക്കി. ബാബ തന്റെ പഴയ സ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി ഇരുന്നു. വലിയൊരു കാര്യം ചെയ്തു എന്ന ഭാവമൊന്നും ആ മുഖത്തില്ല. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും മൗനത്തിലാണ്ടു.

പാഠം: 

മനം ശാന്തമാവുകയും അഹംഭാവം ഇല്ലാതാവുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയിൽ... ഒരു ചെറിയ വാക്കുപോലും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവൻ കരുത്തും വഹിക്കുന്നു!