അറിവിൻ്റെ അതിരുകൾ
നാനാ ചന്ദോർക്കർ ഒരു പണ്ഡിതനായിരുന്നു. വേദങ്ങളിലും പുരാണങ്ങളിലും അയാൾക്ക് നല്ല അറിവുണ്ടായിരുന്നു. സായി ബാബയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴെല്ലാം ആ അറിവിൻ്റെ ഒരു ഭാരം—അത് പുറമേക്ക് കാണിച്ചില്ലെങ്കിൽ പോലും—അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഉറച്ചുനിന്നിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ബാബയുടെ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ ഭഗവദ്ഗീതയിലെ ഒരു ശ്ലോകം ചർച്ചയിൽ വന്നു. നാനാ ആ ശ്ലോകത്തിൻ്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയുള്ള വാക്കുകൾ. വർഷങ്ങളായുള്ള പഠനത്തിലൂടെയും ചിന്തയിലൂടെയും താൻ നേടിയെടുത്ത അറിവ് അയാൾ ബാബയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിരത്തി. അയാൾക്ക് ആ അർത്ഥം തികച്ചും വ്യക്തമായിരുന്നു.
ബാബ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. വിശദീകരണം പൂർത്തിയായപ്പോൾ ബാബ ആ ശ്ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു. നാനാ അതിന് മറുപടി നൽകി. ബാബ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഓരോ ചോദ്യവും ആ ശ്ലോകത്തിൻ്റെ ആഴമേറിയ, നാനാ ഇതുവരെ ചിന്തിക്കാത്ത തലങ്ങളിലേക്കുള്ളതായിരുന്നു. ചോദ്യങ്ങൾ പ്രയാസമുള്ളവയായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും അവ നാനായെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
ആദ്യമായി, തൻ്റെ പാണ്ഡിത്യം അപൂർണ്ണമാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി.
ബാബ അയാളെ തിരുത്താനോ തർക്കിക്കാനോ പോയില്ല. വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള സത്യത്തിലേക്ക് നാനായുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാനായി അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും മൃദുവായി ചോദിച്ചു. സാവധാനം, തൻ്റെ അറിവിൻ്റെ അതിരുകൾ നാനാ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. താൻ പഠിച്ചത് തെറ്റായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അത് അപൂർണ്ണമായിരുന്നു.
അയാൾ നിശബ്ദനായി. ഇതുവരെ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഉറപ്പുകൾക്ക് അയവു വന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽ, മാറ്റം സംഭവിച്ചത് ശ്ലോകത്തിനല്ല, നാനായുടെ ഉള്ളിലായിരുന്നു.
പാഠം:
നമുക്കറിയാം എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന പലതും, കൂടുതൽ അറിയുന്നതിനും കാണുന്നതിനും തടസ്സമായി നിൽക്കാറുണ്ട്.
അറിവിനേക്കാൾ വലുതാണ് ആ അറിവിനെ വിനയത്തോടെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള മനസ്സ്. പാത്രം നിറഞ്ഞിരുന്നാൽ അതിലേക്ക് പുതിയതായി ഒന്നും പകരാനാവില്ല; അറിവിൻ്റെ അഹംഭാവം ഒഴിവാകുമ്പോൾ മാത്രമേ വിജ്ഞാനം പൂർണ്ണമാകൂ.
