അരച്ചുകളഞ്ഞത് ഗോതമ്പല്ല

ശിർദ്ദിയിലെ ആ പ്രഭാതം പതിവില്ലാത്ത ഒരു കാഴ്ചയ്ക്കാണ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. തന്റെ ആട്ടുകല്ലിനരികിൽ നിശബ്ദനായിരുന്ന്, അചഞ്ചലമായ കൈകളാൽ അത് ചുറ്റുകയായിരുന്നു സായി ബാബ.

അരികിൽ ഒരു ചെറിയ കൂമ്പാരം ഗോതമ്പ്. ഗ്രാമവാസികൾ അമ്പരപ്പോടെ അവിടെ തടിച്ചുകൂടി. "ബാബ എന്തിനാണ് ഈ ഗോതമ്പ് പൊടിക്കുന്നത്?" അവർ തമ്മിൽ മന്ത്രിച്ചു. "തനിക്കായി ഒന്നും കരുതിവെക്കാറില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്രയും ധാന്യം?"

അല്പസമയത്തിനകം ഏതാനും സ്ത്രീകൾ ഭയഭക്തിബഹുമാനങ്ങളോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു. "ബാബാ, ഞങ്ങൾ ചെയ്തുകൊള്ളാം ഇത്," അവർ പറഞ്ഞു. ബാബ അവരെ അനുവദിച്ചു. അവർ ആ ഗോതമ്പ് മുഴുവൻ പൊടിച്ചെടുത്തു. ജോലി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് ബാബ തങ്ങൾക്ക് തന്ന പ്രസാദമാണെന്ന് കരുതി അവർ ആ മാവ് പരസ്പരം പങ്കിട്ടെടുത്തു.

എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ബാബ അവരെ തടഞ്ഞു. "ഇതെടുക്കുക," അദ്ദേഹം ദൃഢതയോടെ പറഞ്ഞു, "എന്നിട്ട് ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിക്ക് വെളിയിൽ കൊണ്ടുപോയി തൂവുക."

അമ്പരന്നെങ്കിലും അവർ ബാബയെ അനുസരിച്ചു. ആ മാവ് പൊതിഞ്ഞെടുത്ത് ഗ്രാമാതിർത്തികളിൽ അവർ വിതറി. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അയൽപ്രദേശങ്ങളിൽ പടർന്നുപിടിച്ച ഒരു മഹാമാരി ശിർദ്ദിയിലേക്ക് മാത്രം കടന്നുവന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് അവർക്ക് ആ സത്യം ബോധ്യപ്പെട്ടത്.

ബാബ പൊടിച്ചത് വെറും ഗോതമ്പായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകൾക്ക് ഗോചരമല്ലാത്ത മറ്റെന്തിനെയോ ആയിരുന്നു—ഭയത്തെയും, വേദനയെയും, ആ രോഗത്തിന്റെ കറുത്ത നിഴലിനെയുമാണ് അദ്ദേഹം ആ ആട്ടുകല്ലിലിട്ട് അരച്ചുതീർത്തത്.

പാഠം:

യഥാർത്ഥ ഗുരുക്കന്മാർ നമ്മുടെ കാഴ്ചകൾക്ക് അപ്പുറത്താണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

അഹങ്കാരം അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് പരിശുദ്ധി തുടങ്ങുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ സാധാരണമായി തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ദൈവികമായ ആഴമുണ്ടാകും. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിശബ്ദമായി വർഷിക്കുന്ന ആ അനുഗ്രഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക.