ഒരു നുള്ള് ചാരം

ആ പള്ളിയിൽ ആ വിശുദ്ധാഗ്നി രാപ്പകൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ബാബ അതിനരികിൽ നിശബ്ദനായി ഇരിക്കും. ചെറിയ മരക്കഷണങ്ങൾ ഓരോന്നായി ആ തീയിലേക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്ത് അദ്ദേഹം അതിനെ പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ആ തീയിൽ നിന്ന് ചാരമുണ്ടായി—വെറും ചാരം. ചാരനിറത്തിലുള്ള, തീർത്തും സാധാരണമായ ഒന്ന്. എന്നിട്ടും, ആ ചാരത്തിനായി ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ആളുകൾ ബാബയെ തേടിയെത്തി.

രോഗം ബാധിച്ച കുഞ്ഞുമായി ഒരു അമ്മ വന്നു. ദേഹമാസകലം വേദനയുമായി ഒരു വൃദ്ധൻ. ഹൃദയത്തിൽ ഭയം പേറുന്ന ഒരു യുവാവ്. അവർക്കെല്ലാം ബാബ ആ ചാരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നുള്ളെടുത്തു നൽകി ('ഉദി').

"ഇതെടുത്തോളൂ," അദ്ദേഹം സൗമ്യമായി പറയും.

ചിലർക്ക് രോഗമുക്തി ലഭിച്ചു. മറ്റു ചിലരാകട്ടെ, പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഏതോ ഒരു വിചിത്രമായ ശാന്തി തങ്ങളിൽ നിറയുന്നത് അനുഭവിച്ചു.

ഒരിക്കൽ ഒരാൾ ചോദിച്ചു: "ബാബാ, ഈ വെറും ചാരത്തിന് എങ്ങനെയാണ് ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയുക?"

ബാബ ആ തീനാളങ്ങളിലേക്ക് അല്പനേരം നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു: "ഇതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്... എല്ലാറ്റിന്റെയും ഒടുക്കം ഈ ചാരത്തിലാണെന്ന്."

അയാൾ നിശബ്ദനായി. അന്നുമുതൽ അയാൾക്ക് ഒന്നിനെയും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയമില്ലാതായി. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ, അയാളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു മുറിവുണങ്ങി.

പാഠം: 

ഭയം അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ രോഗശാന്തി ആരംഭിക്കുന്നത്.

ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെ തിരിച്ചറിയുന്നത് മനസ്സിന് ആഴമേറിയ സമാധാനം നൽകുന്നു.