നിശബ്ദതയുടെ ഉത്തരം

ബുദ്ധി ജീവിയായ ഒരാൾ ഒരിക്കൽ ശിർദ്ദിയിലെത്തി. ഉള്ളുനിറയെ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അയാൾക്ക്. ശാസ്ത്രങ്ങൾ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്, വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്, അറിവ് ആവോളം സമ്പാദിച്ചിട്ടുമുണ്ട്—എന്നിട്ടും സമാധാനം മാത്രം അയാൾക്ക് അപ്രാപ്യമായിരുന്നു.

പൂർണ്ണ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അയാൾ ബാബയെ സമീപിച്ചു. "എനിക്ക് അങ്ങയോട് ചിലത് ചോദിക്കാനുണ്ട്," അയാൾ പറഞ്ഞു.

ബാബ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് ഒന്നുമുരിയാടാതെ തന്റെ പണികളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അദ്ദേഹം മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിച്ചു, ഒരു നായയ്ക്ക് ആഹാരം നൽകി, ധുനിയിലെ കനലുകൾ ഒന്നുകൂടി അടുക്കിവെച്ചു.

മണിക്കൂറുകൾ കടന്നുപോയി. അയാൾ അക്ഷമനായി കാത്തിരുന്നു. "എന്താണദ്ദേഹം എനിക്ക് മറുപടി നൽകാത്തത്?" അയാൾ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു.

സന്ധ്യയായപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങളുടെ മൂർച്ച കുറഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ആ ചോദ്യങ്ങൾ എവിടെയോ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അയാൾ വീണ്ടും ബാബയുടെ മുന്നിലെത്തി. ഇത്തവണ ബാബ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. വാക്കുകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ, അയാളുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു മഞ്ഞുരുകും പോലെ... എല്ലാം നിശബ്ദമായി. അയാൾ വണങ്ങിക്കൊണ്ട് അവിടെനിന്നിറങ്ങി. തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കിട്ടിയതുകൊണ്ടല്ല അയാൾ മടങ്ങിയത്—മറിച്ച്, ഇനി ആ ചോദ്യങ്ങൾ ആവശ്യമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളെ തേടിയെത്തിയതുകൊണ്ടായിരുന്നു.

പാഠം: 

മനസ്സ് ശാന്തമാകുമ്പോൾ, ചോദ്യങ്ങൾ തനിയെ ഇല്ലാതാകുന്നു.

എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും ഉത്തരത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. ചിലപ്പോൾ അല്പം നിശബ്ദത മതിയാകും.