ഉടമസ്ഥത

പഴങ്ങളും പൂക്കളും പണവുമായി ആളുകൾ എപ്പോഴും ബാബയെ തേടിയെത്തുമായിരുന്നു. അക്കൂട്ടത്തിൽ താൻ വലിയൊരു ദാനശീലനാണെന്ന് അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന ഒരാളുമുണ്ടായിരുന്നു. ബാബയെ കാണാൻ വരുമ്പോഴൊക്കെ അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള നാണയങ്ങൾ ബാബയുടെ മുന്നിൽ വയ്ക്കും. താൻ വലിയൊരു പുണ്യം ചെയ്യുന്നുവെന്ന ചാരിതാർത്ഥ്യം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുമായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ പതിവുപോലെ അയാൾ കുറച്ചു നാണയങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അരികിലിരുന്ന് എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബാബ ആ നാണയങ്ങളെടുത്തു, ഒന്ന് നോക്കി. എന്നിട്ട് ദൂരെ മാറിനിൽക്കുന്ന ഒരു പാവപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു.

"ഇതെടുത്തോളൂ," മുഴുവൻ നാണയങ്ങളും അയാൾക്ക് നൽകിക്കൊണ്ട് ബാബ പറഞ്ഞു.

ദാനശീലനായ ആ മനുഷ്യന് ഉള്ളിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അത് തന്റെ നാണയങ്ങളായിരുന്നു. താൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ചു നൽകിയവ.

ബാബ അയാളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു: "എന്താണ് നിന്നെ അലട്ടുന്നത്?"

അയാൾ മടിച്ചുനിന്നു. "ഒന്നുമില്ല ബാബാ..."

ബാബ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "നീ നൽകി എന്ന് നീ പറയുന്നു... പക്ഷേ, അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ നിന്റേതായിരുന്നോ?"

ആ ചോദ്യം അയാളുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെ തങ്ങിനിന്നു. വൈകുന്നേരം മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തൊക്കെയോ മാറുകയായിരുന്നു. തന്റേതെന്ന് താൻ വിളിക്കുന്നതൊക്കെയും തന്റെ നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നവയാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പിന്നീടൊരിക്കൽ ബാബയ്ക്ക് ദാനം നൽകുമ്പോൾ, അത് എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്ന് നോക്കാൻ അയാൾ നിന്നില്ല.

പാഠം:

ഉടമസ്ഥബോധം അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ദാനം തുടങ്ങുന്നത്.

നമ്മൾ നൽകുന്നതൊന്നും ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടേതായിരുന്നില്ല. ഇതറിയുമ്പോഴാണ് ദാനം എന്നത് ഒരു മോചനമായി മാറുന്നത്.