വിശപ്പിന്റെ നിറം

ഉച്ചവെയിൽ കനക്കുമ്പോഴേക്കും ബാബയുടെ മഠത്തിലെ മുറ്റം ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുടങ്ങും. പല ദിക്കുകളിൽ നിന്ന് വന്നവർ—ചിലർ ധനികർ, ചിലർ ദരിദ്രർ, അപരിചിതർ, പരിചിതമുഖങ്ങൾ.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ബാബ തന്നെ പാചകം ചെയ്യും. കനലിനു മുകളിൽ വലിയൊരു ചെമ്പ് തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. ബാബ പതുക്കെ അത് ഇളക്കും; ചിലപ്പോൾ ഒരു തവി കൊണ്ട്, മറ്റു ചിലപ്പോൾ ചൂടിനെ ലവലേശം ഭയക്കാതെ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട്.

വന്നവരോടാരോടും നീ ആരെന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചില്ല. ആരെയും മടക്കി അയച്ചതുമില്ല.

ഭക്ഷണം തയ്യാറായാൽ ബാബ തന്നെ അത് വിളമ്പും. അവിടെ ഒരു ധനികനും ഭിക്ഷക്കാരനും തോളോടുതോൾ ചേർന്നിരുന്നു. ഒരു കുഞ്ഞും വൃദ്ധയും ഒരേ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് പങ്കിട്ടു കഴിച്ചു. അവിടെ വേർതിരിവുകളോ പ്രത്യേക നിരകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആഹാരവും, പിന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു ഒത്തൊരുമയും മാത്രം.

ഇതെല്ലാം നോക്കിനിന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു: "ബാബാ, അങ്ങ് എന്തിനാണ് എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ കാണുന്നത്?"

ബാബ ലളിതമായി മറുപടി നൽകി: 

"അവരുടെയെല്ലാം വിശപ്പിന് ഒരേ സ്വഭാവമല്ലേ?"

അയാൾക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

പാഠം: 

യഥാർത്ഥ കാരുണ്യത്തിൽ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ വ്യത്യാസങ്ങളില്ല.

വേർതിരിവുകൾക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, ജീവിതം എന്നത് പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.