നിലയ്ക്കാത്ത ഓളങ്ങൾ

അയാൾ പലപ്പോഴും സായി ബാബയെ കാണാൻ വരുമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ മാത്രം സമാധാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ബാബയ്ക്കരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് വലിയ ഭക്തിയും ശാന്തിയും തോന്നും. എന്നാൽ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും മനസ്സ് അതിന്റെ പഴയ പണി തുടങ്ങും—ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും ചെറിയ പേടികളും അവിടെ കൂടുകൂട്ടും. ഈ മാറ്റമായിരുന്നു അയാളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അലട്ടിയിരുന്നത്.

ഒരു ഉച്ചനേരം, തിരക്ക് കുറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ ബാബയ്ക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. അല്പനേരത്തിന് ശേഷം അയാൾ ചോദിച്ചു: "ബാബാ, എന്റെ വിശ്വാസം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ മാറിമറിയുന്നത്? അത് വരുന്നു... പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നു."

ബാബ ഉടനെ മറുപടിയൊന്നും നൽകിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ അരികിലിരുന്ന ചെറിയ പാത്രത്തിലെ വെള്ളം വിരലുകൊണ്ട് മെല്ലെ ഇളക്കി. ജലപ്പരപ്പിൽ ചെറിയ ഓളങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.

"ഇതിലേക്ക് നോക്കൂ," ബാബ പറഞ്ഞു.

അയാൾ പാത്രത്തിലേക്ക് കുനിഞ്ഞുനോക്കി.

"നിനക്ക് ഇതിൽ നിന്റെ മുഖം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?"

അയാൾ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.

ബാബ ആ പാത്രം അവിടെത്തന്നെ അനക്കാതെ വെച്ചു. കുറച്ചുനേരം അവർ രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. പതുക്കെ ആ ഓളങ്ങൾ അടങ്ങി. വെള്ളം വീണ്ടും നിശ്ചലമായി.

"ഇപ്പോൾ നോക്കൂ," ബാബ പറഞ്ഞു.

അയാൾക്ക് തന്റെ മുഖം അതിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

ബാബ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "വെള്ളത്തിന് മാറ്റമൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "അതൊന്ന് ഇളകിയെന്ന് മാത്രം."

അയാൾക്ക് കാര്യം ബോധ്യമായി. വിശ്വാസമല്ല അവിടെ വന്നുപോകുന്നത്, മറിച്ച് മനസ്സിന്റെ ഇളക്കങ്ങളാണ്. അന്നുമുതൽ അയാൾ തന്റെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ആകുലപ്പെടുന്നത് നിർത്തി. പകരം, തന്റെ മനസ്സിനെ അല്പം കൂടി ശാന്തമായി ഇരുത്താൻ അയാൾ പഠിച്ചു.

പാഠം: 

മനസ്സ് നിശ്ചലമാകുമ്പോൾ വിശ്വാസം തെളിഞ്ഞു വരുന്നു.

നമ്മൾ തേടുന്നത് പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട് നമ്മുടെ തന്നെ ചിന്തകളുടെ ഇളക്കങ്ങൾ അതിനെ മറച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം.