എന്തിന് ഭയം
അയാൾക്കൊപ്പം എപ്പോഴും ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു—ശബ്ദമില്ലാത്ത, എന്നാൽ വിട്ടുമാറാത്ത ഒന്ന്. അയാളുടെ മുഖത്ത് അത് എപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുകാണില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും ചിന്തകളിലും തീരുമാനങ്ങളിലും, എന്തിനേറെ സമാധാനം തോന്നേണ്ട നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും ആ ഭയം കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു.
തനിക്കുള്ളത് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. രോഗത്തെയും പരാജയത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ആധി. വരാനിരിക്കുന്ന അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ പോലും ആ ആകുലത അയാളെ വിട്ടുപോയില്ല.
ഒരിക്കൽ അയാൾ സായി ബാബയുടെ അരികിലെത്തി. അല്പനേരത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അയാൾ പറഞ്ഞു: "എനിക്ക് എപ്പോഴും പേടിയാണ്. എല്ലാം ശരിയായിരിക്കുമ്പോഴും ആ പേടി എന്നെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല."
ബാബ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അയാളെ നോക്കി ബാബ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു:
"ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എന്തിന് ഭയപ്പെടണം?"
അയാൾ കാത്തിരുന്നു. ബാബ അത് വിശദീകരിക്കുമെന്നും കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും പറയുമെന്നും അയാൾ കരുതി. പക്ഷേ ബാബ മൗനം പാലിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ തീർത്തും ലളിതമായി അയാൾക്ക് തോന്നി.
പൂർണ്ണ തൃപ്തനല്ലാതെയാണ് അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയത്. എങ്കിലും തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ വാക്കുകൾ അയാളെ പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭയം അതിന്റെ പിടിമുറുക്കുമ്പോഴൊക്കെയും—അത് പലപ്പോഴും സംഭവിക്കാറുണ്ട്—അയാൾ ബാബയുടെ ആ ചോദ്യം ഓർത്തെടുത്തു.
"ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എന്തിന് ഭയപ്പെടണം?"
അയാൾ ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം തിരഞ്ഞില്ല. പകരം അവയെ വെറുതെ ഓർത്തു വെച്ചു. പതുക്കെ, അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ആവലാതികൾ അടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. എങ്കിലും അയാളുടെ മേലുള്ള ഭയത്തിന്റെ സ്വാധീനം കുറഞ്ഞുവന്നു. അതിന് പകരമായി, വിവരിക്കാനാവാത്ത ഒരുതരം ഉറപ്പ് അയാളിൽ നിറയാൻ തുടങ്ങി.
പാഠം:
ഓരോ നിമിഷവും വിശ്വാസം വളരുമ്പോൾ, ഭയം വഴിമാറുന്നു.
നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്നല്ല ശക്തിയുണ്ടാകുന്നത്. ഉള്ളിൽ വിശ്വാസം വേരുറയ്ക്കുമ്പോൾ അത് നിശബ്ദമായി വളരുന്നു.
