മൗനത്തിന്റെ ഉത്തരം

ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വിഷമഘട്ടത്തിലായിരുന്നു ആ ഭക്തൻ. ദൂരെയുള്ളൊരു നഗരത്തിൽ നിന്ന് ജോലിക്കായി ഒരു ക്ഷണം വന്നിരിക്കുന്നു. സമ്പത്തും സൗകര്യങ്ങളും അത് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്—പക്ഷേ, വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതകളിലുള്ള മാതാപിതാക്കളെ തനിച്ചാക്കി വേണം പോകാൻ.

ഇവിടെ തുടർന്നാൽ സാമ്പത്തികമായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഏറെയുണ്ടാകും. പോവുകയാണെങ്കിൽ ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു ഭാരവും. ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാനാവാതെ അയാൾ സായി ബാബയെ തേിച്ചെന്നു.

"ബാബാ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ," അയാൾ അപേക്ഷിച്ചു.

ബാബ എല്ലാം കേട്ടു... പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

പകൽ മുഴുവൻ അയാൾ കാത്തിരുന്നു. ആളുകൾ വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. ബാബ അവരോടെല്ലാം സംസാരിച്ചു, ചിരിച്ചു, തമാശകൾ പറഞ്ഞു—പക്ഷേ അയാൾക്ക് നേരെ മൗനം മാത്രം. നിരാശയോടെ അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.

അന്ന് രാത്രി, അയാളുടെ ചിന്തകൾ വട്ടം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കടമകൾ, മോഹങ്ങൾ, ഭയം, കുറ്റബോധം... ഒടുവിൽ തളർന്നുറങ്ങിയ അയാളുടെ സ്വപ്നത്തിൽ ബാബ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പതിവുപോലെ ശാന്തനായി.

ബാബ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം പുറത്തേക്കല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ വീടുപോലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ വീടിന് നേരെ വിരൽചൂണ്ടി. എന്നിട്ട് അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. "നിനക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ അറിവുള്ളതാണല്ലോ" എന്നൊരു ഭാവം ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് അയാൾ ഉണർന്നു. കുറേ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി അയാളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നു. ഉത്തരം വ്യക്തമായിരുന്നു.

അയാൾ അവിടെത്തന്നെ തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അയാൾ പറയുമായിരുന്നു— "ആ സ്വപ്നമല്ല എന്നെ നയിച്ചത്... മറിച്ച്, സത്യം തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ പാകപ്പെടുത്തിയത് ആ പകൽ മുഴുവനുമുണ്ടായിരുന്ന മൗനമായിരുന്നു."

പാഠം: 

ഉള്ളിലെ ബഹളങ്ങൾ അടങ്ങുമ്പോൾ തെളിച്ചം തനിയെ ഉണ്ടാകുന്നു.

നിങ്ങൾ തേടുന്ന ഉത്തരം പലപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽത്തന്നെയുണ്ട്. അത് കേൾക്കാൻ നിശബ്ദത നിങ്ങളെ സഹായിക്കും.