കാറ്റും കരിയിലകളും

കാര്യങ്ങളെല്ലാം അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നതിൽ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിൽ അയാൾ പ്രശസ്തനായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടുവെയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപും അയാൾ ചിന്തിക്കും, സാധ്യതകൾ അളന്നുനോക്കും, വരാനിരിക്കുന്ന എല്ലാ ഫലങ്ങൾക്കുമായി ഒരുങ്ങും. എന്നിട്ടും, ഇത്രയൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടും പലപ്പോഴും കാര്യങ്ങൾ അയാൾ കരുതിയതുപോലെയല്ല സംഭവിച്ചത്. ഇത് അയാളെ വല്ലാതെ അലട്ടിയിരുന്നു.

ഒരു ഉച്ചനേരം അയാൾ സായി ബാബയുടെ സന്നിധിയിലെത്തി. "ബാബാ," അയാൾ പറഞ്ഞു, "എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയായ രീതിയിൽ ചെയ്യാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു, പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കുന്നു... എന്നിട്ടും എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത് മറ്റേതോ രീതിയിലാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്?"

ബാബ അതെല്ലാം ശാന്തനായി കേട്ടിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഉണങ്ങിയ കുറച്ച് കരിയിലകൾ വീണുകിടക്കുന്ന മുറ്റത്തേക്ക് അദ്ദേഹം വിരൽ ചൂണ്ടി. "ആ ഇലകൾ ഇങ്ങെടുക്കൂ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അയാൾ അവയെല്ലാം പെറുക്കിയെടുത്ത് മടങ്ങി വന്നു. "ഇനി അവ വൃത്തിയായി അടുക്കിവെക്കൂ," ബാബ പറഞ്ഞു.

അയാൾ ഓരോ ഇലയും ശ്രദ്ധയോടെ ഒന്നിനുമേൽ ഒന്നായി അടുക്കി. എല്ലാം ക്രമത്തിലായെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. ആ നിമിഷം, മുറ്റത്തുകൂടി ഒരു ഇളംകാറ്റ് കടന്നുപോയി. കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ ആ ഇലകൾ വീണ്ടും ചിതറിത്തെറിച്ചു.

അയാൾ നിസ്സഹായനായി അവയെ നോക്കിനിന്നു. ബാബ സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു. "നീ അവ നന്നായി അടുക്കിവെച്ചു," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ നിനക്ക് ആ കാറ്റിനെ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ കഴിയുമായിരുന്നോ?"

അയാൾ മൗനം പാലിച്ചു. തന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ പരിമിതി ആദ്യമായി അയാൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അന്നുമുതൽ അയാൾ ആസൂത്രണങ്ങൾ നിർത്തിയില്ല. പക്ഷേ, ജീവിതം തന്റെ പദ്ധതികൾക്ക് പിന്നാലെ തന്നെ വരണമെന്ന നിർബന്ധം അയാൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

പാഠം: 

ശ്രമം നമ്മുടെ കൈകളിലാണ്, പക്ഷേ ഫലം അങ്ങനെയല്ല.

നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യുക. ബാക്കിയുള്ളവ അതിന്റെ വഴിക്ക് സംഭവിക്കട്ടെ.