എണ്ണയില്ലാതെയും എരിയും

ആ കാലത്ത്, സായി ബാബ എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും മസ്ജിദിൽ വിളക്കുകൾ തെളിക്കുമായിരുന്നു. അതിനായി അദ്ദേഹം ഗ്രാമത്തിലെ കടകളിൽ ചെന്ന് അല്പം എണ്ണ ചോദിക്കുമായിരുന്നു. അത് പതിവായൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു; ഗ്രാമവാസികൾക്ക് അതിൽ വലിയ പുതുമയൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ ഒരു ദിവസം, ചില കടക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന് എണ്ണ നൽകേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. "ഇദ്ദേഹം ഇത് എപ്പോഴും ചോദിച്ചു വരികയാണല്ലോ" എന്ന് ചിലർ കരുതി. മറ്റു ചിലരാകട്ടെ, വലിയ കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ നിരസിച്ചു. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുള്ള ഒരു തരം അഹങ്കാരമായിരുന്നു അത്.

ബാബ അവരോട് തർക്കിക്കാനോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ നിന്നില്ല. അദ്ദേഹം നിശബ്ദനായി മസ്ജിദിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ചിരാതുകൾ അദ്ദേഹം എടുത്തു. എണ്ണയ്ക്ക് പകരം അവയിൽ വെള്ളം നിറച്ചു. പതിവുപോലെ ശാന്തമായി തിരികളിട്ടു.

എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ചില ഗ്രാമവാസികൾ ദൂരെ മാറിനിന്ന് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബാബ വിളക്കുകൾ തെളിച്ചു. എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ആ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു കത്താൻ തുടങ്ങി—എല്ലാ ദിവസത്തെയും പോലെ തിളക്കത്തോടെയും ശാന്തതയോടെയും.

ആ ജ്വാലകൾ കെട്ടുപോയില്ല. രാത്രി മുഴുവൻ അവ പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ബാബയെ നിരസിച്ചവർ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. തങ്ങളുടെ ചെറിയ ചിന്തകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ഏതോ ഒരു സത്യത്തെ അവർ അവിടെ കണ്ടു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, കടക്കാർ ലജ്ജയോടെ ബാബയുടെ അരികിലെത്തി മാപ്പപേക്ഷിച്ചു. ബാബ അതിനെക്കുറിച്ച് അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ അദ്ദേഹം തന്റെ പതിവുചര്യകൾ തുടർന്നു.

പാഠം: 

യഥാർത്ഥമായ ശക്തി പുറമെയുള്ള വസ്തുക്കളെ ആശ്രയിച്ചല്ല ഇരിക്കുന്നത്.

സാധാരണമായ വഴികൾ അടയുമ്പോൾ, അസാധാരണമായവ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിന് പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയും.