മങ്ങിയ കാഴ്ചകൾ

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് ശീലമാക്കിയ ഒരാളുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ തെറ്റുകളും സ്വഭാവദോഷങ്ങളും കുറവുകളും അയാൾ വളരെ ലാഘവത്തോടെ എണ്ണിപ്പറഞ്ഞു. ലോകത്തിലെ അപാകതകൾ കണ്ടെത്തുന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികവും ആവശ്യവുമായ ഒരു കാര്യമാണെന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ധാരണ. എന്നിട്ടും, ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അയാൾക്ക് സമാധാനം മാത്രം ലഭിച്ചില്ല.

ഒരിക്കൽ സായി ബാബയുടെ അരികിലെത്തിയപ്പോഴും അയാൾ തനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. "ബാബാ, ആ മനുഷ്യൻ അശ്രദ്ധനും സ്വാർത്ഥനുമാണ്," അയാൾ പറഞ്ഞു. "അയാൾ ഒരു കാര്യവും നേരാംവണ്ണം ചെയ്യാറില്ല."

ബാബ എല്ലാം നിശബ്ദനായി കേട്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം അരികിലിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ലോഹത്തളികയെടുത്ത് അയാളുടെ നേർക്ക് നീട്ടി. "ഇതിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കൂ," ബാബ പറഞ്ഞു.

അയാൾ അതിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു. മങ്ങിയതും പോറലുകൾ വീണതുമായിരുന്നു ആ തളികയുടെ ഉപരിതലം. "എനിക്ക് വ്യക്തമായി ഒന്നും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല," അയാൾ പറഞ്ഞു.

ബാബ ഒരു തുണിയെടുത്ത് ആ തളിക തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. എന്നിട്ട് അത് വീണ്ടും അയാൾക്ക് നൽകി. "ഇപ്പോൾ നോക്കൂ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഇത്തവണ അയാൾക്ക് തന്റെ പ്രതിബിംബം അതിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. ബാബ അയാളെ സൗമ്യമായി നോക്കി പറഞ്ഞു:

"ഉപരിതലം ശുദ്ധമല്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ കാഴ്ചകളും മങ്ങിയതായിരിക്കും."

അയാൾ നിശബ്ദനായി അവിടെ നിന്നു. മറ്റുള്ളവരിൽ താൻ കാണുന്ന കുറ്റങ്ങൾ പലപ്പോഴും അവരുടേത് മാത്രമല്ലെന്നും, അത് തന്റെ തന്നെ മനസ്സിന്റെ പ്രതിഫലനമാണെന്നും അയാൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

അന്നുമുതൽ അയാൾ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കുറച്ചു; പകരം സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കാൻ ശീലിച്ചു.

പാഠം: 

നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയ്ക്ക് അനുസരിച്ചാണ് നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെ കാണുന്നത്.

പുറംലോകം വ്യക്തമായി കാണണമെങ്കിൽ ആദ്യം ഉള്ളിൽ തെളിച്ചമുണ്ടാകണം. നമ്മൾ സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഈ ലോകം തന്നെ വ്യത്യസ്തമായി തോന്നിത്തുടങ്ങും.