കാത്തിരിപ്പിന്റെ പച്ചപ്പ്

തന്റെ ചെറിയ തുണ്ടുഭൂമിയിൽ കൃഷിപ്പണികൾ തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ആ യുവാവ്. വലിയ ആവേശത്തോടെയാണ് അയാൾ വിത്തുകൾ പാകിയതും ദിവസവും നനച്ചതും. മുളപൊട്ടുന്ന ലക്ഷണം കാണാൻ ഓരോ നിമിഷവും അയാൾ കാത്തിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും പാടത്തേക്ക് നടന്നു ചെല്ലും, മണ്ണിലേക്ക് നോക്കും, നിരാശയോടെ മടങ്ങും. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. "ഇതുകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം?" അയാൾ ചിന്തിച്ചു. "ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ലല്ലോ."

ഒരു ഉച്ചനേരം അയാൾ സായി ബാബയുടെ അരികിലെത്തി. "ബാബാ, ഞാൻ എല്ലാം കൃത്യമായാണ് ചെയ്തത്. വിത്തിട്ടു, വെള്ളമൊഴിച്ചു... പക്ഷേ ഒന്നും വളരുന്നില്ല."

ബാബ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നിട്ട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു: "ഇന്ന് രാവിലെ നീ എന്താണ് ചെയ്തത്?"

അയാൾ ഒന്ന് മടിച്ചു. "ഞാൻ മണ്ണൊന്ന് മാന്തി നോക്കി... വിത്ത് മുളച്ചു തുടങ്ങിയോ എന്നറിയാൻ," അയാൾ സമ്മതിച്ചു.

ബാബ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. "നീ ഇങ്ങനെ മണ്ണ് മാന്തി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാൽ, പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് അത് വളരുക?"

അയാൾ നിശബ്ദനായി. തന്റെ അക്ഷമ ആ വിത്തിനെ സഹായിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് തടസ്സപ്പെടുത്തുകയാണ് എന്ന് അയാൾക്ക് ആദ്യമായി തോന്നി.

അന്നുമുതൽ അയാൾ തന്റെ പണികൾ തുടർന്നു; പക്ഷേ ഓരോ നിമിഷവും പരിശോധിക്കണമെന്ന വാശി ഉപേക്ഷിച്ചു. കുറച്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മണ്ണിൽ ആദ്യത്തെ പച്ചനാമ്പ് തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഇത്തവണ അയാൾ അതിനെ വെറുതെ നോക്കി നിന്നു—അതിശയിക്കാതെ, ആ നന്മയെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട്.

പാഠം: 

വളർച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടത് ക്ഷമയാണ്, അനാവശ്യമായ ഇടപെടലുകളല്ല.

വളരുന്നതെല്ലാം പെട്ടെന്ന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. പുറമെ മാറ്റങ്ങളൊന്നും കാണുന്നില്ലെങ്കിലും ആ പ്രക്രിയയിൽ വിശ്വസിക്കുക.