ഗുരുവിന്റെ അരികിലേക്ക്
ഹേമദ്പന്ത് ആദ്യമായി ഷിർദ്ദിയിൽ എത്തുമ്പോൾ അയാളുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല. ഒരുതരം അവിശ്വാസവും ആകാംക്ഷയും അയാളിൽ ഇഴപിരിഞ്ഞു കിടന്നു. സായി ബാബയെക്കുറിച്ച് ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും, തന്റെയുള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും അയാൾക്ക് മറുപടി കിട്ടിയിരുന്നില്ല. "ഒരു ഗുരുവിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ? സ്വന്തം പ്രയത്നം പോരേ?" ഈ ചിന്ത അയാളെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മസ്ജിദിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ബാബ അവിടെ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. പുറമെ നോക്കിയാൽ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല. ഒരു സാധാരണ ഫക്കീർ. പക്ഷേ, ബാബയ്ക്ക് മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്ന ആ നിമിഷം, ഹേമദ്പന്തിന്റെ ഉള്ളിലെ കോലാഹലങ്ങൾ പതിയെ അടങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ബാബ അയാളെ ഒന്ന് നോക്കി. വെറുമൊരു നോട്ടം. വാക്കുകളില്ലാത്ത ആ നോട്ടത്തിന് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു.
അല്പസമയത്തിനകം, ഹേമദ്പന്ത് ആരോടും പറയാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അതേ സംശയങ്ങൾക്ക് ബാബ മറുപടി നൽകിത്തുടങ്ങി. ഒരു ഗുരുവിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് ബാബ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഹേമദ്പന്ത് സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. തന്റെ മനസ്സ് ഒരു തുറന്ന പുസ്തകം പോലെ ബാബയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
കേവലം വാക്കുകളല്ല ഹേമദ്പന്തിനെ മാറ്റിയത്, മറിച്ച് ആ വാക്കുകൾ അയാളെ തേടിയെത്തിയ രീതിയാണ്. ദൂരെയുള്ള ഒരു നിരീക്ഷകനായി നിൽക്കാനല്ല, മറിച്ച് അരികിലിരുന്ന് കേൾക്കാനാണ് താൻ വന്നതെന്ന് അയാൾക്ക് തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. അനാവശ്യമായ ചോദ്യങ്ങൾ അസ്തമിച്ചു; അവിടെ അറിവിന്റെ പുതിയൊരു പ്രകാശം പരന്നു.
പാഠം:
ശരിയായ മാർഗ്ഗദർശനം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ചോദ്യങ്ങൾ വഴിമാറുകയും ബോധ്യം ഉദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ചിലപ്പോൾ നിശബ്ദമായ ഒരു നോട്ടത്തിന് ആയിരം വാക്കുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ മാറ്റാൻ കഴിയും. കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് ലോകം നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നത്.
കുറിപ്പ് :
ബാബയുടെ തിരുമുന്നിൽ നിന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ തന്റെ അഹങ്കാരം കൈവിട്ട ഗോവിന്ദ രഘുനാഥ് ദാബോൽക്കർ, പിന്നീട് ബാബയാൽ 'ഹേമദ്പന്ത്' എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിക്കപ്പെട്ടു. ഒരുകാലത്ത് യുക്തിവാദം സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ മനുഷ്യനാണ് ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കോടിക്കണക്കിന് ഭക്തർ പാരായണം ചെയ്യുന്ന 'ശ്രീ സായി സമർത്ഥ സത്ചരിതം' എന്ന മഹത്തായ ഗ്രന്ഥം രചിച്ചത്.
