അഭാവത്തിന്റെ അർത്ഥം

കൂടുതൽ എന്തൊക്കെയോ നേടണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി എപ്പോഴും തിരക്കിലായിരുന്നു അയാൾ. ജോലി നന്നായി നടക്കുമ്പോഴും അതിലും വലിയ വിജയങ്ങൾ അയാൾ സ്വപ്നം കണ്ടു. സൗകര്യങ്ങൾ കൂടുമ്പോഴും ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അയാൾ ആധിപിടിച്ചു. സമാധാനത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും അയാളുടെ മനസ്സ് ദൂരേക്ക്—കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട, കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായ മറ്റൊന്നിലേക്ക്—സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ അയാൾ സായി ബാബയുടെ സന്നിധിയിലെത്തി. "ബാബാ," അയാൾ പറഞ്ഞു, "ജീവിതത്തിൽ എപ്പോഴും എന്തോ ഒന്ന് കുറവാണെന്ന തോന്നലാണ് എനിക്ക്. അതെന്താണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഒരു തൃപ്തി തോന്നുന്നില്ല."

ബാബ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നിട്ട് അരികിലെ തറയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി. "ഇരിക്കൂ," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

അയാൾ അവിടെയിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഒരു ഇളംകാറ്റ് കടന്നുപോയി. എവിടെയോ ദൂരെ ഒരു പക്ഷിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടു. ആളുകൾ തിടുക്കമില്ലാതെ ശാന്തരായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു.

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബാബ ചോദിച്ചു: "ഇപ്പോൾ ഇവിടെ എന്തിന്റെ കുറവാണുള്ളത്?"

അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. ആ നിമിഷത്തിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒന്നിന്റെയും കുറവുമില്ലായിരുന്നു. ആദ്യമായി, ആ നിമിഷത്തിന്റെ നിശബ്ദത അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

ബാബ അയാളെ നോക്കി പറഞ്ഞു: "തിരച്ചിലുകൾ അവസാനിക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സ് കണ്ടുതുടങ്ങുന്നത്."

അന്നേദിവസം അയാൾ പുതിയതായി ഒന്നും കൂടെക്കരുതാതെയാണ് മടങ്ങിയത്—പക്ഷേ, തനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം തന്റെ കൂടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന വലിയൊരു ബോധ്യം അയാളിലുണ്ടായിരുന്നു.

പാഠം: 

തിരച്ചിലുകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് സംതൃപ്തി തുടങ്ങുന്നത്.

നമ്മൾ തേടുന്നത് പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മുന്നിൽത്തന്നെയുണ്ട്. മറ്റെവിടെയോ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് നമുക്കത് കാണാൻ കഴിയാത്തത്.