ഒറ്റയ്ക്ക് കടക്കാനാവില്ല

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ, സായി ബാബയുടെ ഭക്തർക്കിടയിൽ ഒരു തർക്കം ഉടലെടുത്തു—ജീവിതത്തിന്റെ ദുർഘടമായ വഴികൾ കടക്കാൻ ഒരു ഗുരുവിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ?

ചിലർ വാദിച്ചു: "ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം പ്രയത്നത്തിലൂടെയും അറിവിലൂടെയും മുന്നേറാൻ കഴിയും. സ്വയം കണ്ടെത്തലല്ലേ ഏറ്റവും വലിയ അറിവ്?" മറ്റു ചിലർ വിശ്വസിച്ചത് വഴികാട്ടി നല്ലതാണെങ്കിലും അത് അനിവാര്യമല്ല എന്നാണ്. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ യുക്തിയിലും ബുദ്ധിയിലും ഉറച്ചുനിന്നു. തങ്ങളുടെ വാദങ്ങൾ ജയിക്കണമെന്ന വാശിയിൽ അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

സായി ബാബ ഇതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം അവരെ തടഞ്ഞില്ല. അവർക്ക് സംസാരിക്കാനും സ്വന്തം നിഗമനങ്ങളിൽ എത്താനും അദ്ദേഹം സമയം നൽകി. ചർച്ചകൾ അതിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ബാബ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:

"ആർക്കും ഒറ്റയ്ക്ക് കടക്കാനാവില്ല."

വലിയ ശബ്ദത്തിലല്ല അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകളിൽ ഒരുതരം തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിശബ്ദത പടർന്നു.

ബാബ പിന്നീട് തർക്കിക്കാൻ നിന്നില്ല. ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചതുമില്ല. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ അവരുടെ ഉള്ളിൽ മാറ്റൊലികൊണ്ടു. ഇതൊരു വാഗ്വാദത്തിൽ ജയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി. അതുവരെ തങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ആത്മവിശ്വാസം എവിടെയോ അപൂർണ്ണമാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാം എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം നാമ്പിട്ടു. ബാബ വലിയ പ്രസംഗങ്ങളൊന്നും നടത്തിയില്ല. അവർ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ ഒരു ലളിതമായ സത്യത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം വിരൽ ചൂണ്ടുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്. ആ നിമിഷം മുതൽ, ഗുരുവിന്റെ ആവശ്യകത എന്നത് ഒരു തർക്കവിഷയമല്ലാതെയായി മാറി.

പാഠം: 

നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും, നിശബ്ദമായ നിമിഷങ്ങളിൽ അവയുടെ പരിമിതികൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.