ഒരാൾ മാത്രം

മസ്ജിദിൽ പലപ്പോഴും ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കി എല്ലാവർക്കുമായി നൽകാറുണ്ട്. ഭക്തർ കൊണ്ടുവരുന്ന വിഭവങ്ങളും ബാബ അവിടെയുള്ളവർക്കായി പങ്കുവെക്കും.

ഒരു ദിവസം ഭക്ഷണം വിളമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അതിന്റെ മണം പിടിച്ച് ഒരു നായ അവിടെ അടുത്തു വന്നു. ഒട്ടും മടിക്കാതെ ബാബ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമെടുത്ത് ആ നായയ്ക്ക് നൽകി.

ഇത് കണ്ടുനിന്ന ചിലർക്ക് അത് അത്ര ശരിയായി തോന്നിയില്ല. ഭക്തിയോടെ കൊണ്ടുവന്ന പവിത്രമായ ഭക്ഷണം മനുഷ്യർക്ക് നൽകാതെ ഒരു മൃഗത്തിന് നൽകുന്നത് ഉചിതമാണോ എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യം.

ബാബ അവരുടെ മുഖഭാവം ശ്രദ്ധിച്ചു. അദ്ദേഹം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു:

"അവിടെ നീ ഭക്ഷണം നൽകുന്നവനും ഇവിടെ നീ ഭക്ഷണം നൽകുന്നവനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ഊന്നലുകളോ വിശദീകരണങ്ങളോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ നായ ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവിടെ നിന്ന് പോയി. ആ നിമിഷം കടന്നുപോയെങ്കിലും ആ വാക്കുകൾ അവിടെ ബാക്കിയായി.

ലളിതമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയിലൂടെ വലിയൊരു സത്യമാണ് അന്ന് വെളിപ്പെട്ടത്. അത് ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് സ്വീകരിച്ച ചൈതന്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

പാഠം: 

നൽകുന്നവന്റെ മനസ്സിൽ വേർതിരിവുകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, സ്വീകരിക്കുന്നവർക്കിടയിലും വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുന്നു.

അവിടെ: പടിക്കൽ വിശപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന നായ. 

ഇവിടെ: മസ്ജിദിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന ബാബ (അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് മനുഷ്യർ).

ഉണ്ണുന്നവൻ: നായയായും മനുഷ്യനായും രൂപങ്ങൾ മാറുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആ വിശപ്പിനെ അറിഞ്ഞ് ആഹാരം സ്വീകരിക്കുന്നത് ഒരേ ഒരു ചൈതന്യമാണ് (ഈശ്വരൻ).