വിപത്തും നിശ്വാസവും

ഒരു സായാഹ്നത്തിലായിരുന്നു അത്. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥനാനിർഭരമായ ആ അന്തരീക്ഷം മാറിമറിഞ്ഞു. ഒരു ഭക്തനെ പാമ്പ് കടിച്ചിരിക്കുന്നു. മസ്ജിദിന് ചുറ്റും പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു. "വേഗം വൈദ്യനെ കാണിക്കൂ", ചിലർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മറ്റു ചിലർ പലവിധ മരുന്നുകളെയും നാട്ടറിവുകളെയും കുറിച്ച് തർക്കിച്ചു.

ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും, മുറിവേറ്റ ആ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മുഖം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അദ്ദേഹം ബാബയുടെ അടുത്തേക്ക് വേച്ചു വേച്ചു നടന്നു.

പക്ഷേ, പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ മുകളിൽ നിന്ന് ബാബയുടെ ശാസന മുഴങ്ങി:

"കയറരുത്! അവിടെ നിൽക്കൂ!"

പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ കല്പന കേട്ട് അദ്ദേഹം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. ചുറ്റുമുള്ളവർ അമ്പരന്നു. ജീവൻ അപകടത്തിലായ ഒരുവനെ എന്തിനാണ് അദ്ദേഹം തടയുന്നത്? പക്ഷേ, ആ ഭക്തന്റെ ഉള്ളിൽ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ബാബയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു ഉറച്ച മതിൽ പോലെ അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു.

ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞു. ആ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ മരണഭയവും ആകുലതകളും പതിയെ അടങ്ങി. നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിയുന്ന ആകാശം പോലെ മനസ്സ് ശാന്തമായപ്പോൾ ബാബ വീണ്ടും വിളിച്ചു:

"ഇനി മുകളിലേക്ക് വരാം..."

വിഷം ശരീരത്തിൽ പടർന്നില്ല. വലിയൊരു വിപത്ത് ഒരു നിശ്വാസം പോലെ കടന്നുപോയി. ബാബ ഇതിനൊന്നും വിശദീകരണങ്ങൾ നൽകിയില്ല. കണ്ടുനിന്നവർക്ക് അതൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു; അനുസരിച്ചവനോ അതൊരു തിരിച്ചറിവും.

പാഠം: 

സഹായം തേടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പ്രാർത്ഥന, ലഭിക്കുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങളെ സംശയലേശമന്യേ അനുസരിക്കുക എന്നതാണ്.