വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം

ഒരിക്കൽ ഒരു ഭക്തൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യവുമായി സായി ബാബയുടെ അടുത്തെത്തി. പക്ഷേ, അയാൾ അത് പുറത്തു പറഞ്ഞില്ല. ആദ്യം ഒന്ന് നിരീക്ഷിക്കാമെന്നും, പിന്നീട് ആവശ്യമെങ്കിൽ മാത്രം ചോദിക്കാമെന്നും അയാൾ കരുതി.

മറ്റു ഭക്തർക്കിടയിൽ അയാൾ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. ചുറ്റും സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം. ആളുകൾ വരുന്നു, പോകുന്നു. സംഭാഷണങ്ങൾ ഉയരുന്നു, താഴുന്നു. ബാബ പതിവുപോലെ ശാന്തനായി അവിടെ ഇരിക്കുന്നു.

അയാൾ തന്റെ ചോദ്യം ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച് കാത്തിരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബാബ അയാളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ചില ലളിതമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അയാൾ സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. താൻ ഇതുവരെ പുറത്തു പറയാത്ത ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള കൃത്യമായ മറുപടിയായിരുന്നു അത്!

അയാൾക്ക് സ്വയം സംശയമായി. താനറിയാതെ ആ ചോദ്യം ഉച്ചത്തിൽ ചോദിച്ചുപോയോ? ഇല്ല, അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ചോദ്യം ചോദിക്കാതെ തന്നെ മറുപടി തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.

അയാൾ ബാബയെ നോക്കി. ബാബയുടെ മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ല. അസാധാരണമായ ഒന്നും സംഭവിച്ച ലക്ഷണമില്ല. പക്ഷേ, തന്റെ മാത്രം രഹസ്യമെന്ന് കരുതിയ ആ ചിന്തകൾ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാൾ കൂടി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അയാളെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു.

അതിനപ്പുറം ബാബയെ പരീക്ഷിക്കാനോ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനോ അയാൾക്ക് പിന്നീട് തോന്നിയില്ല.

പാഠം: 

വാക്കുകൾക്ക് അപ്പുറം കാണാൻ കഴിയുന്നവരുടെ മുന്നിൽ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകൾ ഒരിക്കലും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ല.