കാത്തിരിപ്പിന്റെ പടവുകൾ

തീരുമാനമാകാത്ത ഒരു വലിയ ആധിയുമായിട്ടാണ് അയാൾ സായിബാബയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നുവന്നത്. കുറെക്കാലമായി ഉള്ളിലിട്ട് നീറ്റുന്ന ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നു അത്. പരിഹരിക്കാൻ പല വഴികളും നോക്കി. മനുഷ്യർ പറഞ്ഞുതന്ന സൂത്രങ്ങളൊക്കെയും പയറ്റിനോക്കിയിരുന്നു. ഒന്നിനും ഒരു ഫലവുമുണ്ടായില്ല. ഒടുവിൽ, ഈ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിയാൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു മാറ്റമുണ്ടാകും എന്ന നേരിയ പ്രതീക്ഷയിലാണ് അയാൾ ഇങ്ങോട്ട് വണ്ടി കയറിയത്.

തന്റെ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചും ഉള്ളിലെ വേവലാതികളെക്കുറിച്ചും അയാൾ ബാബയോട് സംസാരിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു മറുപടിക്കായി കാത്തുനിന്നു.

ബാബ എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ഉടനടി ഒരു മറുപടിയും അവിടെനിന്നുണ്ടായില്ല. മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ആ മൗനം അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

എന്തെങ്കിലും ഒരു അത്ഭുതം നടക്കാതിരിക്കില്ല എന്ന വിചാരത്തിൽ അയാൾ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ കൂടി അവിടെത്തന്നെ തങ്ങി. ഓരോ ദിവസവും വെറുതെ കടന്നുപോയി. തലേദിവസത്തെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു അടുത്ത ദിവസവും. ഒന്നിനും ഒരു മാറ്റവുമില്ല. പ്രശ്നം അതിന്റെ എല്ലാ ഭാരത്തോടും കൂടി അവിടെത്തന്നെ അവശേഷിച്ചു.

പതുക്കെ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ വിശ്വാസവും സംശയവും തമ്മിലുള്ള വടംവലി തുടങ്ങി. മനുഷ്യസഹജമായ ബലഹീനതകൾ ഉള്ളിൽ തലപൊക്കി. 'ബാബയ്ക്ക് എല്ലാം അറിയാമെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ഒന്നും ചെയ്യാത്തത്? രക്ഷിക്കാനുള്ള കൈകൾ അരികിലുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെന്തേ ഇത്രയും വൈകുന്നു?'

എങ്കിലും അയാൾ അവിടെനിന്നും മടങ്ങിപ്പോയില്ല.

ഒരു ദിവസം, അയാൾ പുതിയതായി യാതൊരു അഭ്യർത്ഥനയും നടത്താതെ ബാബയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ബാബ സംസാരിച്ചത്:

"എന്തിനാണ് ഈ തിടുക്കം? പതുക്കെയാവട്ടെ, കാത്തിരിക്കൂ."

വാക്കുകൾ ലളിതമായിരുന്നു, വിശദീകരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തവ. പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ആകുലതകളുടെ ഒച്ച അടപ്പിച്ചു. വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ അതയാളുടെ ഉള്ളിൽ വന്നുകൂടി.

ആദ്യമായി അയാൾ നാളെയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് ആകുലപ്പെടുന്നത് നിർത്തി. ഒരു ഫലത്തിനുവേണ്ടിയും വാശിപിടിക്കാതെ, താൻ നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, ആ സ്ഥലത്ത് അയാൾ ശാന്തനായി ഒതുങ്ങിനിന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ, അയാളെ അത്രയും കാലം അലട്ടിയ ആ വലിയ പ്രശ്നം യാതൊരു ബാഹ്യശ്രമങ്ങളുമില്ലാതെ പതുക്കെ തനിയെ അഴിഞ്ഞുമാറാൻ തുടങ്ങി.

എല്ലാം ശുഭമായി കലാശിച്ചപ്പോൾ അയാൾ വീണ്ടും ബാബയുടെ മുന്നിലെത്തി. ഇത്തവണ ചോദ്യങ്ങളുമായിട്ടല്ല, ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ ബോധ്യത്തോടെയായിരുന്നു ആ വരവ്. താൻ ചോദിച്ചത് ബാബ നിരസിച്ചിരുന്നില്ല. താൻ പ്രതീക്ഷിച്ച ആ വിനാശകരമായ തിടുക്കത്തിലല്ല, മറിച്ച് എല്ലാം നൽകേണ്ട കൃത്യമായ സമയത്തുതന്നെയാണ് ബാബ അത് നൽകിയതെന്ന് അയാളുടെ ബോധം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സാരോപദേശം 

വിശ്വാസം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ആ കാത്തിരിപ്പും മൗനവും തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തരത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നത്.