നനഞ്ഞുപോയ സ്വപ്നം

മധുക്കര മുനിസിപ്പാലിറ്റിയിലെ ജൂനിയർ ക്ലർക്ക് സുധാകരൻ, ചിട്ടവട്ടങ്ങളുടെയും കൃത്യനിഷ്ഠയുടെയും ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ സ്വയം തളച്ചിട്ടൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. മാസാമാസം എണ്ണിക്കിട്ടുന്ന ശമ്പളം പോലെ വിരസമായൊരു ഒഴുക്കായിരുന്നു അയാളുടെ ജീവിതം. ആ വിരസതയ്ക്കിടയിലും ഉള്ളിലൊതുക്കിയ വലിയൊരു മോഹം, അല്ലെങ്കിൽ അതൊരു അനിവാര്യതയായിരുന്നു — ഉറപ്പുള്ളൊരു കുട.

മധുക്കരയിലെ മഴ വെറുമൊരു പെയ്ത്തല്ല; അതൊരു താണ്ഡവമാണ്. ഇടുങ്ങിയ ഇടവഴികളെ ചെളിപ്പുഴകളാക്കിയും, ചന്തപ്പറമ്പിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് മേൽക്കൂരകളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചും ആർത്തലച്ചു വരുന്ന പെരുമഴ. സുധാകരന്റെ കൈവശമുള്ള പഴയ കുടയാകട്ടെ, എല്ലുകൾ പുറത്തുവന്നൊരു അസ്ഥികൂടം പോലെയായിരുന്നു. പശയും നൂലുമുപയോഗിച്ച് പലവട്ടം തുന്നിക്കെട്ടിയ അത്, ചിറകറ്റൊരു വവ്വാലിനെ അനുസ്മിപ്പിച്ചു. എം.ജി.ആർ പാലത്തിന് മുകളിലെ കാറ്റിൽ ആ കുട പലപ്പോഴും മലക്കം മറിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ തോറ്റവന്റെ ഭാവത്തോടെ, പാതി നനഞ്ഞൊട്ടി സുധാകരൻ വീട്ടിലെത്തും.

മൂന്നു മാസമായി അയാൾ ചില്ലിക്കാശുകൾ കരുതിവെക്കുകയായിരുന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന് അടുത്തുള്ള ആഡംബരക്കടയിൽ കണ്ടുവെച്ച 'ഇംപീരിയൽ ഷീൽഡ്' എന്ന കറുത്ത കുട സ്വന്തമാക്കാൻ. അതൊരു അത്ഭുതമാണ്; മഴത്തുള്ളികളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന കരുത്ത്. അത് ചൂടി നടക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്നൊരു ആഭിജാത്യമുണ്ട്. കൃത്യം ഇരുപത് രൂപ കൂടി കിട്ടിയാൽ ആ സ്വപ്നം കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാം. അതിനായി അയാൾ വൈകുന്നേരത്തെ ചായ ഉപേക്ഷിച്ചു; ഓട്ടോറിക്ഷ വേണ്ടെന്നു വെച്ച് കിലോമീറ്ററുകളോളം അധികം നടന്നു.

ഒരു ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം. ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു. സുധാകരൻ ആ വലിയ കടയുടെ മുന്നിലെത്തി. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കാശുകൾ ഓരോന്നായി എണ്ണി. കഷ്ടം! രണ്ട് രൂപയുടെ കുറവ്. കറുത്ത കണ്ണട വെച്ച, തടിച്ച ഉടമയോട് അയാൾ വിനീതനായി അപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ, അയാൾ കരിങ്കല്ലു പോലെ ഉറച്ചുനിന്നു.

"വിലയിൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ല സാർ. വെറും രണ്ടു രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടി ഈ 'ഇംപീരിയൽ ഷീൽഡ്' അതിന്റെ മഹിമ കളയുകയില്ല," കണക്കുപുസ്തകത്തിലേക്ക് മുഖമമർത്തി അയാൾ പറഞ്ഞു.

"Price is price, Sudhakaran. The Imperial Shield does not bend for two rupees," the shopkeeper said, returning to his ledger.

പുറത്ത് മഴ കനത്തു. വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ആ പഴയ കുട ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങി. മാളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങിയ എലിയെപ്പോലെ നനഞ്ഞുകുളിച്ചാണ് സുധാകരൻ ഉമ്മറത്തെത്തിയത്. തിണ്ണയിലിരുന്ന ഭാര്യ ലക്ഷ്മി, പരിഹാസവും സഹതാപവും കലർന്നൊരു നോട്ടം അയാളുടെ മേൽ എറിഞ്ഞു.

"ഇംപീരിയൽ ഷീൽഡ് വാങ്ങിയോ?" അവൾ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല," നിരാശയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു. "രണ്ടു രൂപയുടെ കുറവ്. ഈ മഴക്കാലവും ആ പഴയ കുടയുടെ ചോർച്ചയിൽ തന്നെ തീർക്കേണ്ടി വരും."

തണുത്തുവിറച്ച് മരബെഞ്ചിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് ചുവരിൽ ചാരിവെച്ചിരുന്ന ആ നീലക്കുട അയാളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. ഞായറാഴ്ച ചന്തയിൽ നിന്ന് ലക്ഷ്മി തുച്ഛമായ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയ ഒരു സാധാരണ കുട. അതിന് ഇംപീരിയൽ ഷീൽഡിന്റെ ഗരിമയോ, ഉറപ്പുള്ള പിടിയോ, ആയുഷ്കാല ഗ്യാരന്റിയോ ഇല്ല. എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അതൊരു രണ്ടാംകിട സാധനം മാത്രം.

ലക്ഷ്മി ആ നീലക്കുട അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് ചെറുതാണ്, പിടിയും അല്പം അയഞ്ഞതാണ്," അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "എങ്കിലും തല നനയാതെ നോക്കും."

സുധാകരൻ ആ കുട വാങ്ങി വിടർത്തി നോക്കി. അത് ഒടിഞ്ഞുപോയില്ല; കാറ്റിൽ മലക്കം മറിഞ്ഞതുമില്ല. അയാൾക്ക് ചുറ്റും ഒരു ചെറിയ ഉണങ്ങിയ ലോകം അത് തീർത്തു. ആ നീലത്തുണിയിലേക്കും തന്റെ നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളിലേക്കും അയാൾ മാറി മാറി നോക്കി. പൂർണ്ണത തേടിയുള്ള യാത്രയിൽ, മണിക്കൂറുകളോളം തണുത്തു വിറച്ചു നിന്നത് അയാൾ ഓർത്തു. എന്നാൽ, ആ 'കുറവുകളുള്ള' പകരക്കാരൻ ഇത്രയും നേരം അയാളുടെ അരികിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം ആ നീലക്കുടയുടെ തണലിലിരുന്ന് അയാൾ ചൂടുചായ കുടിച്ചു. 'ഇംപീരിയൽ ഷീൽഡ്' ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു; എന്നാൽ ഈ നീലക്കുടയാണ് യാഥാർത്ഥ്യം. മധുക്കരയിലെ മഴവീഥികളിൽ, അപ്രാപ്യമായ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളെക്കാൾ ആശ്വാസം നൽകുന്നത് അരികിലുള്ള ഈ ചെറിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.