വിഭജനമില്ലാത്ത ഒരിടം

ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോൾ പള്ളിയുടെ പരിസരത്തേക്ക് ആളുകൾ പതുക്കെ നടന്നുതുടങ്ങി. പല ദേശങ്ങളിൽനിന്ന്, പല വഴികളിലൂടെ വന്നവർ. ചില മുഖങ്ങൾ കണ്ടുപരിചയമുള്ളവയാണ്, മറ്റു ചിലത് തികച്ചും അപരിചിതവും. അവരുടെ ചുറ്റുപാടുകളും ജീവിതാവസ്ഥകളും വിശ്വാസങ്ങളുമെല്ലാം വെവ്വേറെയായിരുന്നു. പുറംലോകത്ത് അവർ വെച്ചുപുലർത്തിയിരുന്ന ആ വിഭജനങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളൊന്നും പക്ഷേ, ഇവിടെ ഈ മണ്ണിൽ ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ പ്രകടമായിരുന്നില്ല.

അവരവർ കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണപ്പൊതികളെല്ലാം ഒരിടത്ത് ഒന്നിച്ചുവെച്ചു. ആര് എവിടെ ഇരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവിടെ നിബന്ധനകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആരോടും മാറിനിൽക്കാൻ ആരും ആവശ്യപ്പെട്ടതുമില്ല. മനുഷ്യർ തങ്ങൾക്കായി പണിതുയർത്തിയ വേലിക്കെട്ടുകൾക്കൊന്നും ആ പടിവാതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. എവിടെയാണോ ഒരിത്തിരി സ്ഥലമുള്ളത്, അവിടെയെല്ലാം മനുഷ്യർ തോളോടുതോൾ ചേർന്നിരുന്നു. ചിലർ തൊട്ടടുത്തും, ചിലർ അല്പം മാറിയും ഇരുന്നിട്ടുണ്ടാകാം, എങ്കിലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഭാവത്തിൽ ഒട്ടും അകൽച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

സായിബാബ പതിവുപോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ആരെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ പോയില്ല. സമത്വത്തെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ദീർഘമായ പ്രസംഗങ്ങളൊന്നും അവിടെ നടന്നിട്ടില്ല. എങ്കിലും, ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നുനിന്ന നിശബ്ദതയിൽ തന്നെ എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാക്കുകളിലുള്ള ഉപദേശങ്ങളൊന്നും അവിടെ ആവശ്യമില്ലാതെ വന്നു.

ഭക്ഷണം വിളമ്പപ്പെട്ടു. ദാഹജലം അടങ്ങിയ പാത്രം ഒരാളിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്ക് കൈമാറിപ്പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ, സംശയങ്ങളില്ലാതെ ആ കൈകൾ നീണ്ടു. തനിക്ക് തൊട്ടിരിക്കുന്നത് ആരാണെന്നോ, അവന്റെ കുലമെന്തെന്നോ ആരും ആരോടും ചോദിച്ചില്ല.

തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ചില കടുംപിടുത്തങ്ങളും മുൻവിധികളുമായി വന്ന പലരുടെയും ഉള്ളിൽ, എന്തോ ഒന്ന് പതുക്കെ അഴിഞ്ഞുമാറാൻ തുടങ്ങി. വാക്കുകളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആ കൂട്ടായ്മയുടെ, ആ അനുഭവത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായി തീർന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ ഒരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.

അവിടെനിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ, വെറുമൊരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രമല്ല അവർ കൂടെക്കൂട്ടിയത്. ഉള്ളിലെവിടെയോ കനത്തുകിടന്ന പല ഭാരങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞുപോയതുപോലെ, തങ്ങളുടെ മനസ്സ് കൂടുതൽ ലളിതമായി മാറിയത് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സാരോപദേശം 

യഥാർത്ഥമായ സാന്നിധ്യം എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെ വിഭജനങ്ങൾക്കോ വേർതിരിവുകൾക്കോ സ്ഥാനമില്ല.