മരണത്തിന്റെ അരികിലേക്ക്

ആരുമറിയാത്ത ഒരു ശാന്തമായ ഗ്രാമത്തിൽ വാജശ്രവസ്സ് വലിയൊരു യാഗം നടത്തുകയായിരുന്നു. ദാനധർമ്മങ്ങൾ തകൃതിയായി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു—പശുക്കളും ധാന്യങ്ങളും സമ്പത്തുമെല്ലാം. പക്ഷേ, ആ ദാനങ്ങളിലൊന്നും സത്യസന്ധതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊടുക്കുന്ന പശുക്കളിൽ പലതും പ്രായം ചെന്നവയും, പാൽ വറ്റിയവയും, നടക്കാൻ പോലുമാകാത്തവയുമായിരുന്നു.

മകൻ നചികേതസ്സ് ഈ കാഴ്ചകളെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കിനിന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം നൊമ്പരമായി പടർന്നു. ജീവനറ്റ, പ്രയോജനമില്ലാത്ത ഇത്തരം ദാനങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്ത് പുണ്യമാണ് നേടാനാവുക?

അവൻ അച്ഛന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് പതുക്കെ ചോദിച്ചു: "അച്ഛാ, അവിടുന്ന് എന്നെ ആർക്കാണ് ദാനം നൽകുന്നത്?" വാജശ്രവസ്സ് മകനെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. നചികേതസ്സ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. പിന്നീടും ആവർത്തിച്ചു.

ഒടുവിൽ, അസ്വസ്ഥനായ വാജശ്രവസ്സ് കോപത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "നിന്നെ ഞാൻ യമന്—മരണത്തിന്റെ നാഥന്—നൽകുന്നു!"

ആ വാക്കുകൾ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഭാരത്തോടെ തങ്ങിനിന്നു. നചികേതസ്സ് തർക്കിക്കാൻ പോയില്ല. അവൻ ശാന്തമായി അച്ഛനെ വണങ്ങി, അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിനടന്നു.

പരിചിതമായ വഴികളെല്ലാം പിന്നിട്ട്, ഏകാന്തനായി അവൻ യമപുരിയിലെത്തി. എന്നാൽ യമധർമ്മൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ബാലൻ അവിടെത്തന്നെ കാത്തിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി കടന്നുപോയി. രണ്ടാമത്തെ രാത്രിയും. പിന്നെ മൂന്നാമത്തെ രാത്രിയും. പരാതികളോ ഭയമോ ഇല്ലാതെ അവൻ ആ കാത്തിരിപ്പ് തുടർന്നു.

മടങ്ങിയെത്തിയ യമൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ട് അസ്വസ്ഥനായി. "അതിഥി ദൈവതുല്യനാണ്," യമൻ പറഞ്ഞു. "സ്വീകരണമൊന്നും ലഭിക്കാതെ നീ മൂന്ന് രാത്രികൾ ഇവിടെ കാത്തുനിന്നു. അതിന് പകരമായി എന്നോട് മൂന്ന് വരങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ."

അച്ഛന്റെ മനസ്സിലെ കോപം മാറി സമാധാനമുണ്ടാകണമെന്നായിരുന്നു നചികേതസ്സിന്റെ ആദ്യത്തെ ആവശ്യം. യമൻ അത് നൽകി. രണ്ടാമതായി, സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി നൽകുന്ന പവിത്രമായ അഗ്നിവിദ്യയെക്കുറിച്ച് അവൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. അതും നൽകപ്പെട്ടു.

മൂന്നാമത്തെ വരമായി അവൻ ചോദിച്ചു: "മരണത്തിനപ്പുറം എന്താണ് അവശേഷിക്കുന്നത്?"

യമധർമ്മൻ ഒന്ന് മടിച്ചു. മരണത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിന് പകരം അളവറ്റ സമ്പത്തും ദീർഘായുസ്സും ലൗകിക സുഖങ്ങളും അവൻ ബാലന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. പക്ഷേ, നചികേതസ്സ് തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ നിന്ന് തെല്ലും മാറിയില്ല.

"ഇവയെല്ലാം ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഇല്ലാതായിത്തീരുന്നവയാണ്," അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "ഒരിക്കലും നശിക്കാത്തത് എന്തോ, അത് മാത്രം എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നാലും."

യമൻ ആ കുട്ടിയെ ആഴത്തിൽ നോക്കി. ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ വളരെ കുറച്ചുപേർ മാത്രമാണ് ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചിട്ടുള്ളത്. ലൗകിക സുഖങ്ങളെ ഇത്രമേൽ നിസ്സാരമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞവർ അതിലും കുറവാണ്.

യമധർമ്മൻ അവനെ പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങി. കാരണം, ആ മകൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത് താല്ക്കാലികമായ ആശ്വാസങ്ങളെയല്ല, മറിച്ച് ശാശ്വതമായ പരമസത്യത്തെയായിരുന്നു.

പാഠം:

ക്ഷണികമായ ലൗകിക സുഖങ്ങളുടെ പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വീഴാതെ, അവയെ നിർഭയം നിരസിച്ച് ശാശ്വതമായ പരമസത്യത്തിന് പിന്നാലെ സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം സിദ്ധിക്കുന്നത്.