അസ്തമിക്കാത്ത വെളിച്ചം

പണ്ഡിതന്മാരുടെ വാദകോലാഹലങ്ങൾ കൊണ്ട് മുഖരിതമായ വിദേഹരാജ്യം. വിദ്വാന്മാരിൽ യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനി ആരാണെന്നറിയാൻ ഒരു ദിവസം ജനകമഹാരാജാവ് തീരുമാനിച്ചു.

അദ്ദേഹം സഭാംഗങ്ങളെ മുഴുവൻ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി. സഭയുടെ നടുവിലായി, കൊമ്പുകളിൽ തങ്കക്കാശുകൾ തിളങ്ങുന്ന ആയിരം പശുക്കളെ നിർത്തിക്കൊണ്ട് രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു: "നിങ്ങളിൽ ആരാണോ ബ്രഹ്മജ്ഞാനി, അവർക്ക് ഈ പശുക്കളെ കൊണ്ടുപോകാം." പണ്ഡിതന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി. അവർ തങ്ങളുടെ പൊന്നാടകൾ ഒതുക്കിയിട്ടും തൊണ്ടയനക്കിയും നിന്നു പരുങ്ങി. ആരും മുന്നോട്ട് വരാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ്, എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് യാജ്ഞവൽക്യൻ എഴുന്നേറ്റത്. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം ചോദിക്കുന്ന അത്രയും സ്വാഭാവികതയോടെ അദ്ദേഹം തന്റെ ശിഷ്യനോട് പറഞ്ഞു: "ഉണ്ണീ, ഈ പശുക്കളെ നമ്മുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് തെളിച്ചോളൂ."

സഭ ഒന്നടങ്കം ഇളകിമറിഞ്ഞു. "താനാണ് ഏറ്റവും വലിയ ജ്ഞാനിയെന്ന് ഇയാൾ എങ്ങനെ അവകാശപ്പെടും?" പണ്ഡിതന്മാർ രോഷത്തോടെ ഒച്ചവെച്ചു. യാജ്ഞവൽക്യൻ ശാന്തമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു; തർക്കിക്കാൻ മാത്രമുള്ളതൊന്നും അതിലില്ലെന്ന മട്ടിൽ. പണ്ഡിതന്മാർ ഓരോരുത്തരായി അദ്ദേഹത്തെ ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് നേരിട്ടു. പരിചിതമായ ഒരു വഴിയെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്നതുപോലെ, തികഞ്ഞ പ്രശാന്തതയോടെ അദ്ദേഹം എല്ലാത്തിനും മറുപടി നൽകി.

ഒടുവിൽ, മൂർച്ചയേറിയ ബുദ്ധികൂർമ്മതയ്ക്ക് പേരുകേട്ട ഗാർഗി എഴുന്നേറ്റു. "മുകളിലും താഴെയും, എല്ലാറ്റിനും നടുവിലുമായി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ ഒന്നേതാണ്?" അവൾ ചോദിച്ചു. "അത് ബ്രഹ്മമാണ്," അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി. "എല്ലാറ്റിനെയും കോർത്തിണക്കുന്ന പരമസത്യം." സഭയിൽ പെട്ടെന്നൊരു നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, രാജാവ് യാജ്ഞവൽക്യനെ ഏകാന്തമായി കണ്ടുമുട്ടി. "മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഏത് വെളിച്ചത്തിലാണ് മനുഷ്യൻ കാണുന്നത്?" രാജാവ് ചോദിച്ചു. "സൂര്യന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ," മഹർഷി പറഞ്ഞു. "സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചാലോ?" "ചന്ദ്രന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ." "ചന്ദ്രനുമില്ലെങ്കിലോ?" "അഗ്നിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ."

രാജാവ് അല്പനേരം ആലോചിച്ചു. "ഈ വെളിച്ചങ്ങളെല്ലാം അണഞ്ഞുപോയാലോ?" യാജ്ഞവൽക്യൻ ജനകനെ ആർദ്രമായി നോക്കി: "അപ്പോൾ മനുഷ്യൻ ആത്മാവിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നു, പ്രഭോ. ആ വെളിച്ചം ഒരിക്കലും അസ്തമിക്കുന്നില്ല."

ജനകമഹാരാജാവ് പിന്നീട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി, താൻ എന്തോ ഒന്ന് പൂർണ്ണമായി കണ്ടറിഞ്ഞു എന്നൊരു ഭാവം ആ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി.

പാഠം:

ബാഹ്യമായ വഴികാട്ടികളും ലൗകികമായ വെളിച്ചങ്ങളും ഒന്നൊഴിയാതെ അണഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും, ഉള്ളിലെ ആത്മചൈതന്യം കെടാതെ, ശാശ്വതമായി ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം കുടികൊള്ളുന്നത്.