വെള്ളത്തിലെ ഉപ്പ്

വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ഗുരുകുലവാസത്തിനൊടുവിൽ ശ്വേതകേതു ഇല്ലത്തേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. മനസ്സ് നിറയെ വേദാന്തവും ശാസ്ത്രങ്ങളും, നടത്തത്തിൽ അറിവിന്റെ അഹങ്കാരം തങ്ങിനിന്ന ഒരു ഗർവ്വ്. തനിക്കിനി ഈ ഭൂമിയിൽ ഒന്നുംതന്നെ പഠിച്ചറിയാനില്ലെന്നൊരു ഭാവമായിരുന്നു അവന്.

അച്ഛൻ ഉദ്ദാലകൻ മകനെ ദൂരെനിന്ന് ശാന്തമായി നോക്കിക്കണ്ടു. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രശാന്തമായൊരു മൗനമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു സായന്തനത്തിൽ, വരാന്തയിലെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് അച്ഛൻ മകനോട് ചോദിച്ചു: "മകനേ, ഏത് ഒന്നറിഞ്ഞാലാണോ മറ്റെല്ലാം അറിയപ്പെടുന്നത്, ആ ഒന്നിനെക്കുറിച്ച് നീ നിന്റെ ഗുരുനാഥന്മാരിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?"

ശ്വേതകേതുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറി. അങ്ങനെയൊന്ന് അവൻ എവിടെയും പഠിച്ചിരുന്നില്ല. തന്റെ അറിവിന്റെ അതിരുകൾ പെട്ടെന്ന് ചുരുങ്ങുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.

മകന്റെ ഉള്ളിലെ പരിഭ്രമം കണ്ട അച്ഛൻ സൗമ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് അവനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.

മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന പേരാലിന്റെ നേരെ ചൂണ്ടി അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: "ആ ആലിൽ നിന്ന് ഒരു പഴം പറിച്ചുകൊണ്ടുവരൂ." ശ്വേതകേതു അതുകൊണ്ടുവന്നു. "അതൊന്ന് പൊട്ടിക്കൂ." അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. "അതിനകത്ത് ദാ, ചെറിയ ചെറിയ വിത്തുകൾ കാണാം," മകൻ മറുപടി നൽകി. "അതിലൊരു വിത്തെടുത്ത് വീണ്ടും പൊട്ടിക്കൂ." ശ്വേതകേതു അത് ചെയ്ത് നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു: "ഇതിനകത്ത് ഇപ്പോൾ ഒന്നും കാണാനില്ലല്ലോ, അച്ഛാ."

ഉദ്ദാലകൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് മൃദുവായി പറഞ്ഞു: "കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ സൂക്ഷ്മമായ ശൂന്യതയിൽ നിന്നാണ്, ദാ ഈ വലിയ പേരാൽ വളർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്നത്. കണ്ണിന് ഗോചരമല്ലാത്ത ആ സൂക്ഷ്മ ചൈതന്യമാണ് പരമസത്യം. അതുതന്നെയാണ് ആത്മാവ്."

മറ്റൊരു ദിവസം, അച്ഛൻ ഒരു പാത്രത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ അല്പം ഉപ്പ് കലക്കി. എന്നിട്ട് മകനോട് ആ വെള്ളം രുചിച്ചുനോക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

"ഇതിന് ഉപ്പുരസമുണ്ട്," ശ്വേതകേതു പറഞ്ഞു. "മുകൾഭാഗത്തുനിന്ന് കുടിച്ചുനോക്കൂ, എങ്ങനെയുണ്ട്?" "ഉപ്പുണ്ട്." "നടുവിൽ നിന്നോ?" "അതിനും ഉപ്പുരസം തന്നെ." "അടിത്തട്ടിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളമോ?" "അതും ഉപ്പുതന്നെയാണ്, അച്ഛാ."

"നിനക്ക് ആ ഉപ്പിനെ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല," അച്ഛൻ തുടർന്നു, "പക്ഷേ അത് ആ വെള്ളത്തിൽ എല്ലായിടത്തും അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിപ്പുണ്ട്. അതുപോലെയാണ് ആത്മാവും. കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമല്ലെങ്കിലും അത് പ്രപഞ്ചത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു."

ശ്വേതകേതുവിന്റെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കനലുകൾ ഒന്നൊന്നായി കെട്ടടങ്ങി. അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ കുറഞ്ഞു വന്നു; അവയ്ക്ക് ആഴമേറി.

അറിവ് എന്നത് വെറും വാക്കുകളിലോ ഓർമ്മയിലോ അല്ല, മറിച്ച് കണ്ണിന് കാണാൻ കഴിയാത്ത ആ സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് എന്ന് അവൻ പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.

ഉദ്ദാലകൻ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു ഗുരുവിന്റെ പ്രശാന്തതയും ഉറപ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.

"എല്ലാറ്റിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ ചൈതന്യം ഏതാണോ, അതുതന്നെയാണ് പരമമായ സത്യം," അച്ഛൻ അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ മൗനത്തെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് തികച്ചും ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു:

"അത് നീ തന്നെയാണ്."

ശ്വേതകേതു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്നാൽ, ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അവൻ ഉള്ളംകൊണ്ട് കേൾക്കുകയായിരുന്നു.

പാഠം:

വാക്കുകളുടെ അഹങ്കാരപൂർണ്ണമായ സമ്പാദ്യത്തിലല്ല യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനവും വിവേകവും കുടികൊള്ളുന്നത്; മറിച്ച്, സർവ്വചരാചരങ്ങളെയും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന, കണ്ണിന് കാണാനാവാത്ത ആ പ്രപഞ്ചസത്യത്തെ ഉള്ളറിഞ്ഞ് തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ്.