കണ്ടറിഞ്ഞ സത്യം

ദാസ് ഗണു തികഞ്ഞ ഭക്തനായിരുന്നു. എങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചില തത്വങ്ങൾ അയാളുടെ ബുദ്ധിക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുത്തില്ല. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും ഒരേ ദൈവമുണ്ടെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അയാളെ അലട്ടിയ ആ സംശയം. ആലോചിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, അനുഭവത്തിൽ അത് തിരിച്ചറിയാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ അയാൾ ബാബയുടെ അരികിലെത്തി. പതിവുപോലെ ബാബ പ്രസംഗിക്കാനോ വിശദീകരിക്കാനോ നിന്നില്ല. പകരം, മറ്റൊരു ഭക്തന്റെ വീട്ടിൽ പോയി അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ ബാബ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്തിനാണ് തന്നെ അങ്ങോട്ട് അയക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ ഗണു അവിടെയെത്തി.

അവിടെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ ദൈനംദിന കാര്യങ്ങൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നു, വിളമ്പുന്നു. ഗണു അതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ കണ്ണിൽ ആ കാഴ്ച പതിഞ്ഞത്. ആ വീട്ടിലെ സ്ത്രീ അകത്തുള്ളവർക്ക് എത്ര കരുതലോടെയാണോ ഭക്ഷണം നൽകുന്നത്, അതേ സ്നേഹത്തോടെ പുറത്തുനിന്ന വിശന്നു വലഞ്ഞ ഒരു നായയ്ക്കും ഭക്ഷണം നൽകുന്നു.

അവളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ലായിരുന്നു. മറ്റാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത വളരെ സാധാരണമായ ഒരു പ്രവർത്തി. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം ദാസ് ഗണുവിന്റെ ശ്രദ്ധയെ പിടിച്ചുനിർത്തി. ആ കാഴ്ചയിൽ അയാൾ ലയിച്ചുനിന്നു.

വാക്കുകളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ വലിയ സത്യം, ഒരു ചെറിയ പ്രവർത്തിയിലൂടെ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവിടെ വിശദീകരണങ്ങളുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു; വെറുമൊരു കാഴ്ച മതിയായിരുന്നു.

അയാൾ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ബാബ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. ചോദിക്കേണ്ട കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു. അതുവരെ ഒരു ചോദ്യമായി അവശേഷിച്ചിരുന്ന ആ സംശയം എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.

പാഠം: 

നാം മനസ്സിലാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ടാകും; അത് കാണാനുള്ള കണ്ണുണ്ടാകണം എന്ന് മാത്രം.