ഒന്നായിത്തീരുന്ന രുചികൾ

എല്ലാ ദിവസവും സായി ബാബ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഭിക്ഷയ്ക്കായി ഇറങ്ങുമായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ നിന്നുമാത്രമായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം ഭിക്ഷ സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. ഏതാനും വീടുകൾക്ക് മുൻപിൽ അദ്ദേഹം ശാന്തനായി നിൽക്കും, എന്നിട്ട് ലളിതമായൊരു ശബ്ദത്തിൽ അവരെ വിളിക്കും.

ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ആ പതിവ് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരോ ഒരു കഷ്ണം റൊട്ടി കൊണ്ടുവരും. മറ്റൊരു വീട്ടിൽ നിന്ന് അല്പം കറി. വേറൊരു വീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി ചോറ്.

കൂടുതലോ കുറവോ ആവശ്യപ്പെടാതെ, നൽകുന്നത് എന്തായാലും ബാബ അത് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കും. തന്റെ ചെറിയ പാത്രത്തിൽ ആ ഭക്ഷണവുമായി അദ്ദേഹം മസ്ജിദിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും.

അവിടെവെച്ച് അദ്ദേഹം എല്ലാ ഭക്ഷണങ്ങളും ഒന്നായി കലർത്തും—വിവിധ വീടുകളിൽ നിന്ന് വന്ന പലതരം വിഭവങ്ങൾ ഒന്നായി ചേരും. അദ്ദേഹം അതിൽ നിന്ന് ഒന്നും വേർതിരിക്കുകയോ പ്രത്യേകമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അദ്ദേഹം ഒരു വിഹിതം മൃഗങ്ങൾക്കായി മാറ്റിവെക്കുമായിരുന്നു—അരികിൽ കൂടുന്ന നായ്ക്കൾക്കും പൂച്ചകൾക്കും പക്ഷികൾക്കും വേണ്ടി. അതിനുശേഷം മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നത്.

ചിലപ്പോൾ കൂടെയുള്ളവർക്കും അദ്ദേഹം ആ ഭക്ഷണം പങ്കിടുമായിരുന്നു. ഒന്നും ബാക്കിവെച്ചില്ല, ഒന്നും പാഴാക്കിയില്ല.

കാണുന്നവർക്ക് ഇതൊരു സാധാരണ പ്രവർത്തിയായി തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ അതിനെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കണ്ടുതുടങ്ങി. പല വീടുകളിൽ നിന്ന് വന്നത് ഒരൊറ്റ ഭക്ഷണമായി മാറുന്നു. പല കൈകൾ നൽകിയത് യാതൊരു വേർതിരിവുമില്ലാതെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ആ നിത്യജീവിതത്തിൽ 'എന്റേത്' എന്ന ബോധമില്ലായിരുന്നു—പകരം കൊടുക്കലും വാങ്ങലും നിശബ്ദമായി ഒഴുകുന്ന ഒരു പ്രവാഹം മാത്രമായിരുന്നു അത്.

പാഠം: 

പങ്കിടാനുള്ള മനപ്പക്വം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, അവിടെ വിശപ്പ് മാത്രമല്ല, മനുഷ്യർക്കിടയിലുള്ള വിവേചനങ്ങളും ഇല്ലാതാകുന്നു.