അടങ്ങാത്ത കുരങ്ങൻ

കുരങ്ങന്മാരെ നാഥൻ ഇതിനുമുൻപും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവ മരങ്ങളിൽ നിന്ന് മരങ്ങളിലേക്ക് ചാടി നടക്കും, പറമ്പിലെ പഴങ്ങൾ കവർന്നെടുക്കും, ആരെങ്കിലും വഴക്കുപറയാൻ വരും മുൻപേ ദൂരേക്ക് മറയും.

പക്ഷേ, ഇവൻ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെയായിരുന്നില്ല. അവനൊന്ന് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

കാട്ടുചെടികൾ പടർന്ന ഇടുങ്ങിയ ആ ഇടവഴിയിൽ നാഥൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിലെ കയറിന്റെ ഒരറ്റം ആ കുരങ്ങന്റെ അരയിൽ അയച്ചു കെട്ടിയിരുന്നു. കുരങ്ങൻ മുന്നോട്ട് വലിച്ചു, മുകളിലേക്ക് ചാടി, അലറിക്കരഞ്ഞു. ഒരിടത്ത് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് എന്തോ വലിയ വിപത്താണെന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും.

നാഥൻ കയർ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. അപ്പോൾ കുരങ്ങൻ കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു.

നാഥന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ മണിയേട്ടൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഒന്നും മിണ്ടാതെ എല്ലാം നോക്കിക്കണ്ടു. 'അങ്ങനെ ചെയ്യ്, ഇങ്ങനെ ചെയ്യ്' എന്ന് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി അദ്ദേഹം ഒച്ചവെച്ചില്ല. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ സമയം മുഴുവൻ തന്റേതാണെന്ന മട്ടിൽ, തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ, ക്ഷമയോടെ അദ്ദേഹം അവിടെ വെറുതെ നിന്നു.

നാഥൻ പിടി മുറുക്കി, ശരീരം പിന്നോട്ട് ചായ്ച്ചു. കുരങ്ങൻ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. വഴിയിലെ മൺപൊടി ഉയർന്നുപൊങ്ങി. രണ്ടുപേരും ഒരിഞ്ചുപോലും മുന്നോട്ടോ പിന്നോട്ടോ മാറിയില്ല.

നാഥൻ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു. കുരങ്ങനും പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലനായി—ആ അപ്രതീക്ഷിത മൗനത്തിൽ അവൻ ഒന്ന് അമ്പരന്നിരിക്കണം.

നാഥൻ കയ്യിലെ കയറിന് അല്പം അയവ് വരുത്തി. കുരങ്ങൻ വീണ്ടും ചാടിയെങ്കിലും, ഇത്തവണ അതിന് പഴയ വീര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ ചുറ്റും നോക്കി, അന്തംവിട്ടു നിന്നു. തന്നെ ആരും തടയുന്നില്ലല്ലോ, കളിപ്പിക്കാൻ പുതിയതായി ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നതുമില്ല.

കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ കുരങ്ങൻ നിലത്ത് പതുക്കെ ഇരുന്നു. ആരും നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എതിർത്തു വലിച്ച് അവൻ മടുത്തിരുന്നു.

നാഥൻ തിരിഞ്ഞ് മണിയേട്ടനെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

കുരങ്ങൻ തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ ഇരിപ്പായി. നാഥൻ കയറിന്റെ പിടി ഇനിയും അല്പംകൂടി അയച്ചു കൊടുത്തു. ഇത്തവണ, അവൻ വീണ്ടുമെഴുന്നേറ്റ് ചാടാൻ ഭാവcustomതുമില്ല.

പാഠം:

ബലം പ്രയോഗിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം മനസ്സ് ശാന്തമാകണമെന്നില്ല; അതിനെ മെരുക്കാൻ പിന്നാലെ ഓടാതിരിക്കുമ്പോൾ, അത് തനിയെ അടങ്ങിക്കൊള്ളും.