കാണാത്ത കൈകൾ

ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു അത്. പകലിന്റെ വെളിച്ചത്തിന് ഒട്ടും തിളക്കം കുറവില്ലാത്ത, വേഗതയില്ലാത്ത ഒരു പകൽ. തന്റെ പതിവു ജോലികളുടെ തിരക്കിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അയാൾ ആ കുഞ്ഞിനെ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ് ഇരുത്തിയത്. അപായത്തിന്റെ ഒരു ലക്ഷണവും ആകാശത്തോ കാറ്റിലോ എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മുറ്റത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, മണ്ണിൽ വിരലോടിച്ച് ആ കുട്ടി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ശ്രദ്ധ മാറിയത്. എപ്പോഴോ, കളിമുറ്റത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം, ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത ഏതോ ഒരിടത്തേക്ക് അവൻ നടന്നു നീങ്ങി. തടയാൻ ചുറ്റുവട്ടത്തങ്ങും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജാഗ്രതയില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ ലോകത്ത് അതൊരു പതിവു കാഴ്ച മാത്രമാണ്.

പക്ഷേ, ആ അഗാധതയിലേക്ക് അടുത്ത പടവുവെക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷത്തിൽ, അവൻ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലനായി. കാറ്റിൽ വീഴാൻ പോകുന്ന ഒരു ഇലയെ ആരോ വായുവിൽ താങ്ങിനിർത്തിയതുപോലെ. അദൃശ്യമായ ഏതോ ഒരു സ്പർശം അവന്റെ കുഞ്ഞുതോളുകളിൽ അമർന്നിട്ടുണ്ടാവാം. അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വീണ്ടും പഴയ കളിസ്ഥലത്തേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിയെത്തി.

അകത്തുണ്ടായിരുന്നവർ അതൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല.

പിന്നീട്, എപ്പോഴോ ആണ് അവൻ ചെന്നുനിന്ന ആ അപകടത്തിന്റെ ആഴം വീട്ടുകാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അതറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലൊരു ഭയം തുളച്ചുകയറി. ആലോചിക്കുംതോറും നെഞ്ചിടിപ്പേറ്റുന്ന ഭയം. രക്ഷപ്പെട്ടത് സ്വന്തം മിടുക്കുകൊണ്ടല്ലെന്ന ബോധം അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.

അയാൾ നേരെ സായിബാബയുടെ അരികിലേക്കാണ് നടന്നത്. ഉള്ളിലെ ആധിയും ശ്വാസംമുട്ടലും ബാബയ്ക്ക് മുന്നിൽ അയാൾ വാക്കുകളാക്കി മാറ്റി.

ബാബ എല്ലാം കേട്ടു. മുഖത്ത് ഭാവഭേദങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ശാന്തമായി, ഒട്ടും നാടകീയതയില്ലാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:

"ഞാൻ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ നീ എന്തിനാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്?"

പിന്നീട് ബാബയൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒരു വിശദീകരണവും നൽകിയതുമില്ല. പക്ഷേ, ആ ഭക്തന് ആ വാക്കുകൾ മാത്രം മതിയായിരുന്നു. ചിലതൊന്നും കണ്ണിൽപെടില്ല. കാണാത്ത ഒന്നിനെ വീണ്ടും വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.

സാരോപദേശം 

സംരക്ഷണം എന്നത് എപ്പോഴും നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടണം എന്നില്ല, എന്നാൽ അതിന്റെ അർത്ഥം അത് അവിടെ ഇല്ല എന്നല്ല.